σ'ένα καλοκαίρι

Σ'ένα καλοκαίρι εσυμμετείχα σε δύο γάμους που με εκάμαν να πω 384739847 φορές δυνατά οτι εννεν πράματα για μένα τούτα. Ιδιαίτερα οι κρίσεις οι υστερίες τα διαδικαστικά και ο κόσμος που εμπερικλίεται σε έτσι εκδηλώσεις επηρέασε τη ζεν φιλοσοφία μου.
 Άρχισα να πίνω και να με χαλά με την έννοια οτι έκλαψα πολλά φίλε που με διαβάζεις. Παλιά το ποτό ήταν ένας ύμνος στη ζωή μου τωρά πίνω και κλαίω. Κλαίω όπου σκεφτείς. Μες το αυτοκίνητο, μες το μπάνιο έξω που σπίτια μέσα σε χώρους στάθμευσης και μες τα μπαράκια.
Έχασα δυο άντρες που αγαπώ πολλά και επεράσαμε τόοοσα πολλά επειδή στη μια περίπτωση εν μπορεί και στην άλλη περίπτωση εν μπορώ.
Εκατάλαβα οτι μπορεί να αγαπάς πάρα πολλά κάποιον αλλά να τον αφήνεις να φύει, ή να τον διώχνεις ακριβώς επειδή τον αγαπάς.
 Εκτίμησα το πόσο σημαντικοί εν οι φίλοι μου στη ζωή μου. Τζίνοι οι φίλοι που τους λέεις τελικά πως σκέφτεσαι τι νιώθεις και απλά περνούν το μαζί σου.
Εκατάλαβα πόσο δύσκολο είναι να σου λείπει κάποιος. Τόσο, που πράματα σαχλά που του αρέσκαν να αρχίζουν να σου αρέσκουν αλλά ενι ξέρεις αν πραγματικά εχάλασε το γούστο σου ή αν σου αρέσκουν επειδή εν ένας τρόπος να τον νιώθεις κοντά σου.
Εγνώρισα ανθρώπους που έχουμε τόοοσα κοινά και αν δεν ήταν η απόσταση θα επερνούσαμε τέλεια!
Μέσα στην προσπάθεια ανασυγκρότησής μου εσκέφτηκα οτι εν παίρνω τη ζωή μου στα σοβαρά και έκαμα phd proposal. Και η αλήθεια εν οτι εν ένα θέμα που αγαπώ πολλά επομένως εύχομαι να παν όλα καλά. Αν παν έτσι ακριβώς όπως θέλω θα σταματήσω για λίο να είμαι μπλογκοπριχτάκι του ελέους και θα ασχοληθώ με κάτι δημιουργικό.
Είδα τον μέχρι πρότινος μεγάλο μου έρωτα και δεν μου έκαμε καμία απολύτως αίσθηση. Για πρώτη φορά. Επαρακολουθούσα μάλιστα το κινητό μου καθώς εμιλούσαμε περιμένοντας μήνυμα από άλλον αποστολέα και εσκέφτηκα πώς τα φέρνει η ζωή καμμιά φορά.
Έκρουσα και που τον ήλιο και που τον έρωτα.
Μπορεί να παρουσιάζω τα πράματα πολλά δραματικά αλλά η αλήθεια εν οτι επέρασα πολλά ωραίο καλοκαίρι
Και εκατέληξα πως "δεν είμαι μόνος δεν είμαι ο μόνος όλα είναι δρόμος".

προσπάθησε να μη σε ξαναδώ δε γίνεται πιο κάτω από δω

Είδα σε μες την τάφρο μετά τα μεσάνυχτα. Τα χέρια σου ήταν σταυρωτά αλλά γαμώτο το χαμόγελό σου..Το πρόσωπο σου έλαμπε.Επροσπάθησα να κρυφτώ όσο εμπορούσα, εκτυπούσαν οι  παλμοί μου μήπως μας δεις. Το πρόσωπό σας έλαμπε..

Έβκαλα τη Γρίβα Διγενή λουμένη που το κλάμα. Το μόνο που εθωρούσα μπροστά μου ήταν το πρόσωπό σου που έλαμπε.

"Χωρίς αυταπάτες αφού όλες τις έκαψες
Κι εγώ αλήθεια τόσο τις ήθελα.."





*Το εν λόγω ποστ γράφεται με την ελπίδα να το θωρούμε τον Αύγουστο του 2013 με τον σημερινό οδηγό και συνοδοιπόρο μιας ζωής και να γελούμε

i'm lost but i'm hopeful baby!

Ζω στη σιωπή..ζεις στον αέρα

"Το ερωτικό άγχος είναι ο φόβος ενός πένθους που έχει ήδη συντελεστεί από τη στιγμή που άρχισε ο έρωτας από τη στιγμή που ένιωσα τη σαγήνη.  Θα έπρεπε κάποιος να μου πει,  μην αγχώνεσαι πια τον έχεις ήδη χάσει. "Κάπως έτσι τα λέει ο Μπαρτ και κάπως έτσι καταλήγουν τα πράματα.Ο έρωτας εν μια αντίστροφη μέτρηση που σε αγχώνει.

Εν τούτο το αίσθημα που εν μπορώ να σου το εξηγήσω. Που νιώθεις να λάμπεις άμαν είσαι στον ίδιο χώρο με τον άλλο. Επειδή εν ο ήλιος για σένα. Που τον κοιτάζεις και νιώθεις να κρούζεις μέσα σου.Εν η στιγμή που είσαι μαζί του και σταματά ο χρόνος. Και θέλεις μόνο να τον βλέπεις να γελά και τίποτε άλλο. Και πίσω ακούεις μουσικές με κόκκινα σύννεφα στον ουρανό και αναρωτιέσαι αν την ακούει κι εκείνος.  Όλες οι κοινωνικές νόρμες χάνονται για εκείνη μόνο τη στιγμή. Ίσως επειδή δίνεις σε τούτο που νιώθεις άλλη ονομασία. Εν τούτο το αίσθημα που άμαν εν μακριά σου/εν σου στέλνει/εν του στέλνεις μήνυμα νιώθεις να μαυρίζεις. Ακούεις τον σταθμό που ακούει βλέπεις τα έργα που αγαπά απλώς για να νιώθεις έστω και με κάποιον περίεργο τρόπο κοντά του. Εν η στιγμή που παίρνεις άσχημα την κατηφόρα. Και ξέρεις οτι κάτι πάει απλά λάθος.  Και θυμώνεις με τον εαυτό σου. Επειδή εν το ελέγχεις. Επειδή έγινες ήδη ευάλωτος και εξαρτημένος της παρουσίας του μες τη ζωή σου.

Whatever helps you sleep at night

Μετά που ένα γάμο μια κηδεία κάτι αποκαλύψεις και ένα γεμάτο καλοκαίρι γενικώς εδιαπίστωσα για άλλη μια φορά πόσο φοούμαι την εξάρτηση και τελικά πόσο αναπόφευκτη είναι. Να εξαρτάσαι που κάποιον άλλο.Όι καθαρά ερωτικά αλλά σε κάθε σχέση. Μπορεί να περνάς κάτι αλλά να μεν μπαίνεις καν στη διαδικασία να πεις "θέλω να είσαι δίπλα μου σε τούτο" αλλά να το κάμνεις με άλλες χίλιες δυο πράξεις. Και μπορεί εσύ να μεν μπορείς να του πεις "ξέρεις είμαι δίπλα σου σε τούτο" επειδή ο άλλος παρουσιάζεται ψύχραιμος, ότι έχει τον έλεγχο της κατάστασης, ότι εν θέλει να σε πρήζει αλλά είσαι ακριβώς δίπλα του παίζοντας παράλληλα το παιχνίδι του.Στο τέλος τούτο είναι. Να μπορείς να μεν χρειάζεται να πεις με λόγια τίποτε και ο άλλος να ξέρει. Να ξέρει γιατί του εμίλησες απότομα, ή γιατί του έκρυψες κάτι. Και να μεν χρειάζεται καν να ζητήσεις συγγνώμη ή στην αντίθετη περίπτωση να περιμένεις την απολογία του.  Παίρνεις τον στο jumbo για παράδειγμα, πιάνεις του παγωτό κάμνεις τον δεύτερο Dickinson επειδή ξέρεις οτι εννα γελάσει. Πίνεις ένα ακόμα shot που εν το σηκώνεις απλώς για να του πεις "είμαι δαμέ σε τούτο που περνάς".  Και κάπου δαμέ ούλλα βκάλλουν νόημα. Και ναι κάποιοι άνθρωποι εν περαστικοί και η κοινή ζωή μας διαρκεί 3,4,5 μήνες και τούτο ενι. Εν τόσοι άλλοι όμως που εν εκεί και ήταν δίπλα μας πάντα μες το ταξίδι της ζωής μας και εν καθαρή απόδειξη οτι οι σχέσεις εννεν αντίστροφη μέτρηση. Εννεν αντίστροφη μέτρηση εν κάτι που εξελίσσεται και γίνεται πιο όμορφο και πιο σταθερό όσο πάει. Και όσο πάει βλέπεις τους φόβους σου τα μυστικά σου να διαλύονται και εσένα σιγά σιγά να φεύκεις που τον μικρό κύκλο της ασφάλειας που εδημιούργησες και απλώς απολαμβάνεις τη διαδρομή σου.

στον ήλιο σου ξεχνώ, γέλα καρδιά μου

Αγαπώ το καλοκαίρι. Και αγαπώ το καλοκαίρι επειδή στα πιο απλά πράματα βάζεις χρώμα άρωμα και γεύση. Αρκεί σου ένα μαγιώ, μια sommersby με πολλά παγάκια στο χέρι και η φωνή της Beth Gibbons στο Serena. Ανυπομονείς μόνο για τη στιγμή που εννα ξαπλώσεις για δυο λεπτά μέσα στη θάλασσα του sunrise κατά τις 18:30 που φεύγει ο κόσμος και ακούς μόνο τα κύμματα. Εν σε πειράζει τόσο η δουλειά και απομακρύνεις την αρνητικούρα του κόσμου.  Απολαμβάνεις να κάθεσαι με τις ώρες σε μιαν αυλή σε μια βεράντα, στην άμμο και να πίνεις μπύρες. Μαθαίνεις και αγαπάς τα πισωγυρίσματά σου. Χαμογελάς για ένα φιλί στο μέτωπο που κάποιον που μοιάζει με τον ήλιο. Και είσαι χαρούμενος για εκείνη τη στιγμή. Εκείνη η στιγμή διαρκεί για πάντα. Γιατί έχεις δίπλα σου όσους αγαπάς και γιατί στις πιο απλές στιγμές κρύβονται τα πιο μαγικά πράγματα. Χωρίς αναλύσεις. Χωρίς συζητήσεις ερωτήματα και απαντήσεις. Για το κρούσιμο του ήλιου και για τις πληγές των βράχων μπορείς να ανησυχήσεις από το φθινόπωρο και μετά.

i think is strange you never knew..

για ο,τι νιώθω εν φταίεις εσύ..

το ημερολόγιο ενός αλκοολικού

Οίνος εφραίνει καρδίαν ανθρώπου λένε αλλά φυραίνει νουν. Και άρχισα να προβληματίζομαι λίγο αγαπητέ μου φίλε γιατί άρχισα να το παρακάμνω. Όχι, εν εκατάντησα να ξυπνώ και να ψάχνω ποτό ή να κάθομαι μόνη μου να πίνω. Να σου πω πως τις προάλλες είπαμε να μετρήσουμε τις θερμίδες που πήραμε μετά από την κατάποση αλκοόλ την περασμένη νύχτα. Ήταν κάπου στις 2000..Μάλιστα..2000 θερμίδες και κατά τ' αλλα να χτυπιέσαι στα γυμναστήρια για να χάσεις. Και άρχισα λοιπόν να μπαίνω σε σκέψεις για τους λόγους που πίνουμε.

Το ποτό της κοινωνικότητας

Όλα ξεκινούν έτσι. Επειδή όσο κι αν λατρεύεις την coca-cola εν μπορείς να την πίνεις όλο το βράδυ. Και εν μπορείς να την πίνεις όσο είσαι στο Caveau des Oubliettes και ακούεις σε jazz ήχους το Sunny ή σε happy hour του La Palette μετά το πανεπιστήμιο. Αρχίζεις λοιπόν με καμιά ροζ μπύρα και κανένα παρακμιακό κρασί των 4 ευρώ επειδή η πείρα σου ως πότης και η φοιτητική σου τσέπη δεν σου επιτρέπει να τα σνομπάρεις και σιγά σιγά αρέσκει σου.

Το ποτό του παρατημένου:


 Αύγουστος του 2007. Είσαι σε beach party και σε κάτι ώρες φεύγεις για Παρίσι. Είσαι ήδη σε μια κατάσταση off με τον Σ. Πας για να τον δεις πριν να φύγεις, ελπίζοντας σε ένα σενάριο όπου εκείνος εννα σου πει πόσο σε αγαπά, εννα σου πει να μείνεις ή οτι εννα έρτει μαζί σου για να τα βρείτε και πίσω παίζει κάτι τύπου "κάνε κάτι λοιπόν να χάσω το τρένο". Αντ' αυτού βρίσκεις τον να σαλιαρίζει με μια ξανθή, νομίζεις οτι εν παραισθήσεις εν θέλεις να πιστέψεις το τι σου συμβαίνει. Κατεβάζεις 3 βότκα sprite και ρουφάς δύο καρπούζια στην καθισιά σου τα μαλλιά σου εν πατημένα στην υγρασία και το μάσκαρά σου επήρε την κατηφόρα καθώς πίσω ακούεις κάτι τύπου"να μου μιλάς όπως παλιά απαγορεύεται γιατί δεν θέλω να θυμάμαι άλλο πια". Φτάνεις Λευκωσία στις 6.30 το πρωί πρησμένη στο κλάμα. Έχεις 2 ώρες να φτιάξεις τις τελευταίες βαλίτσες να αποχαιρετήσεις μάμμα παπά σκυλιά γατιά να ξεπεράσεις το hang-over και τον έρωτά σου.


Το ποτό των εορτασμών


Πιάνεις το πτυχίο σου μαζί με τους υπόλοιπους φίλους σου και γιορτάζετε το στην Κύπρο. Αρχίζετε με tequila shots συνεχίζετε με υποβρύχια, με άλλα shots ώσπου χάνεις τον λογαριασμό. Η μια καταλήγει να τσακώνεται με τρίγωνο τύπο  στην πόρτα του Zoo και ο άλλος να θέλει να πάει νοσοκομείο. Μετά που πολλές στάσεις για εμετούς και μια απόπειρα να σκοτώσεις έναν Πακιστανό που βρίσκεται στο δρόμο σου φτάνεις στο Απολλώνειο. Ο φίλος σου πρέπει να κατουρήσει αλλά αδυνατεί λόγω της πίεσης. Περνάς την υπόλοιπη νύχτα στο νοσοκομείο περνώντας τέλεια πρωτίστως επειδή εν είσαι εσύ ο ασθενής και δευτερευόντος επειδή ο ασθενής είναι το πιο γελοίο θέαμα ever.

Το ποτό του να περάσει η ώρα:

Τελειώνεις από τη δουλειά και έχεις event επαγγελματικό σε 2.5 ώρες. Επιλέγεις να πας στον κύριο Δημήτρη στη Λαϊκή Γειτονιά να συναντήσεις τους φίλους σου προηγουμένως. Εν καλοκαίρι όμως επομένως εν έχει καλύτερο πράμα που το ούζο. Πίνεις για το καλοκαίρι που ήρθε, για τις τέλειες διακοπές που έπονται για την παλιά Λευκωσία που εν τέλεια και καταλήγεις να πίνεις δύο μπουκάλες ούζο πλωμαρίου και τρία πιατάκια αγγουράκι. Σηκώνεσαι να πας στο event και εν νιώθεις καθόλου καλά. Μα καθόλου καλά. Κάμνεις το γυρό σου χωρίς να τολμάς να ανοίξεις το στόμα σου να πεις κουβέντα μήπως καταλάβει κανένας τίποτε. Ο υπόλοιπος κόσμος στην πραγματικότητα χέστηκε και σε θεωρεί μια χαζή κοπέλα που ντρέπεται να ανοίξει το στόμα της. Υπάρχει όμως και κάποιος τύπος που σε παίρνει είδηση και χαμογελά σου συνωμοτικά κυρίως επειδή πρέπει να μυρίζεις που μακριά αλλά και επειδή εν το ίδιο αλκοολικός μαζί σου. Καταφέρνεις και κλείνεις συμφωνία 4500 ευρώ. Not bad.

Το ποτό του ερωτευμένου:

Είσαι ερωτευμένος. Πολλά ερωτευμένος. Ο άλλος εν θέλει/εν ξέρει/εν θέλει να ξέρει κι εσύ απλώς θέλεις να μεν το σκέφτεσαι. Θέλεις απλώς να πρήσεις τους δικούς σου ή να πεις κάτι άλλο να ξεχαστείς. Καταλήγεις να πίνεις το ένα ποτό μετά το άλλο. Αναμείξεις περίεργες. Ο μπαρμαν που σε ξέρει και θωρεί ότι εν είσαι καλά κερνά δώστου shots. Ακούεις all of my love Led Zeppelin και θέλεις τόσο πολλά να κλάψεις για το πόσο σε εκφράζει. Ψάχνεις το κινητό σου και στέλνεις ανεκδιήγητα μηνύματα. Αν τύχει και εννεν ένας ο ερωτευμένος στην παρέα αλλά παραπάνω, έχοντας την ίδια ποσότητα αλκοόλ στο συκώτι τους, κάμνεις σίουρα μια περιπολία έξω που το σπίτι ενός εκ των αντικειμένων του πόθου. Βλέπεις αναμμένα φώτα, άλλο αυτοκίνητο σταθμευμένο έξω που το σπίτι του. Επειδή είσαι κακαουσκιάς ή πολλά τυχερός σταματούν σε οι αστυνομικοί και ρωτούν αν ήπιες. Και εσύ να τους λαλείς τον πόνο σου. Να σου βρίσκουν ποσότητα αλκοόλ 42, 37, 29 και να μεν αφήνουν κανένα να φύει να σου εξηγούν οτι οκ είσαι πληγωμένος αλλά εννεν θέμα της Αστυνομίας που μπορεί να λύσει και άλλα διάφορα. Καταλήγεις να τηλεφωνάς στον ένα που τους κολλητούς σου που εν πίνει τίποτε. Και ακούεις το πρήξιμο της ζωής σου για το που οδεύεις ως άνθρωπος και πόσο ανώριμη είσαι. Το δικαστήριο περιμένει σε!

Το ποτό του αρνούμαι να μεγαλώσω

Συμβαίνει μόλις βρίσκεις δουλειά και αποκτάς ωράριο.Απλώς εσύ αρνείσαι να αλλάξεις το πρόγραμμα σου. Αρνείσαι να μπεις στη ρουτίνα του δουλειά -γυμναστήριο- σπίτι, ύπνος στις 23.30. Ακούεις τη φάμπρικα και νιώθεις οτι εγράφτηκε για σένα. Και βκαίνεις κάθε νύχτα πίνεις πίνεις πίνεις για να αποδείξεις οτι αντέχεις και εν σε πιάνει το ποτό γιατί είσαι μικρός ακόμα και μπορείς να τα βκάλεις πέρα. Καταλήγεις να κοιμάσαι 4 ώρες κάθε μέρα. Να ξοδεύεις όλο τον μισθό σου σε βενζίνη και ποτά. Να είσαι ζόμπυ στη δουλειά και να κάμνεις τα τραγικότερα λάθη. Σταματάς το στη φάση που πάεις κάπου και καταλήγεις να κοιμάσαι πάνω στον καναπέ, ή στη φάση που είσαι ένα βήμα πριν την απόλυση.

Το ποτό ίσως να καταστρέφει φίλε που διαβάζεις ακόμα τις ασυναρτησίες μου. Και εν σε αφήνει να χάσεις και τα κιλά που θέλεις. Αλλά περνάς κάτι νύχτες αξέχαστες. Που ούτε το jagger εν μπορεί να τις σβήσει που τη μνήμη σου. Και γνωρίζεις κάτι ανθρώπους μαγικούς. Εν εκατάλαβα ακόμα γιατί. Ίσως επειδή σε αφήνει να είσαι ο εαυτός σου ίσως επειδή ωραιοποιείς τα πάντα επειδή εν έχεις καμιά αναστολή ούτε έξαρση του εγωισμού σου. Ίσως γιατί αν δεν πιείς ένα ποτό παραπάνω να μεν μπορείς να πεις ότι αγαπάς τον άλλο ή να γελάσεις δυνατά. Ή να πεις ένα απλό cheers και να πιάσεις κουβέντα το άτομο που κάθεται δίπλα σου χωρίς να σε ενδιαφέρει αν παρεξηγηθείς. Λάθος ή σωστό έτσι είναι. Το ποτό ίσως να εν η δικαιολογία για πολλές μαλακίες που κάμνεις αλλά όπως και να το κάμεις οι μαλακίες σου εν ο ύμνος της ζωής σου και το μεθύσι σου, εν το μεθύσι για ζωή.

ανυπεράσπιστοι έρωτες

"Αν το θέλεις μπορώ να μάθω στην απουσία σου" λέεις. Αντιλαμβάνομαι πως το εννοείς προσθέτοντας κάτι άλλα τύπου θέλω να σε βλέπω μόνο να γελάς αλλά χάνομαι κάπου στη σκέψη οτι απλά με αφήνεις να φύγω,παραδέχεσαι ήττα/τρώω ήττα και αδυνατώ να συγκρατήσω τι άλλο λες. Συνεχίζεις το παιχνίδι σου, οι μπίλιες μπαίνουν και πιο πίσω ακούονται οι ήχοι του Bob Dylan. Θέλω να σου πω "εν σου πάει καμμιά άλλη γαμώτο" αλλά χαμογελώ συγκαταβατικά κάνω cheers και πίνω 2-3 γουλιές guinnes.

Κάπως έτσι καταλήγουν οι έρωτες. Με μια κλισέ ατάκα, ένα συγκαταβατικό χαμόγελο και μια αμήχανη σιωπή. Κάποιες φορές χάνεις το δικαίωμα να διεκδικείς τον άλλο. Επειδή ήσουν μια φορά δειλός. Εκόλωσες τη στιγμή που εν έπρεπε. Ενώ ο άλλος επήρε τα ρίσκα του. Απλώς εννεν σε θέση να δει πίσω που τις λέξεις ή πίσω που τη σιωπή σου. Ούτε να νιώσει την αγάπη σου που κατακλύζει τον χώρο άμαν είσαστε μαζί.

Και ίσως να ταυτίζεσαι με την Τάνια ακούγοντας για άτομα που γίνονται κομμάτια και για τις δυο ψυχές που δεν βρήκαν καταφύγιο. Κάποιες φορές όμως ίσως ο έρωτας να έχει περισσότερα πράματα να δώσει. Να φαίνεται πιο γενναίος και να δίνει τις μάχες του. Κάποιες φορές απλώς εν χάνεις την ελπίδα ή η ελπίδα εν χάνεται. Και ίσως να είμαστε σε τούτη την κατηγορία. Στην κατηγορία που εχάσαμε απλά την πρώτη μάχη. Και ίσως μετά να υπάρξουν άλλες. Άλλες μάχες που εννα βρεθούμε προετοιμασμένοι, δυνατοί, γενναίοι και να βγούμε νικητές.

                            "One day maybe we will dance again and the storm will end.."