αύριο δε θα μαι εδώ το ξέρεις..?

Δε μας μένει πια καιρός,
Πες ο,τι έχεις να μου πείς
σήμερα, σήμερα

Υ.Γ Αύριο δε θα μαι δω το ξέρεις..?

πόσο μ'αγάπησες και πόσο το εννοείς..πόσο ο κόσμος όλος ήμουνα για σένα..

Έχτες ήσουν στ'όνειρο μου..ότι και καλά επέθανες. Και όταν ήρταν να μου το πουν ήμουν εντελώς απορημένη και έλεα μέσα μου "πώς γίνεται αφού εν ξέρει πως νιώθω". Τούτη ήταν η έννοια μου..ότι έφυες και εν ήξερες καν το πως νιώθω για σένα! Και ξαφνικά εμφανίστηκες οτι και καλά ήρτες πίσω για λίο.. και έλεες μου τούτο το τραγούδι !Και εγώ εν εμπορούσα να ανοίξω το στόμα μου να πω το παραμικρό!Να σου πω για μένα είσαι όλος ο κόσμος και το εννοώ! Και έφυες...Και μέσα στο όνειρο εσκέφτουμουν αν εν εγωιστικό να μεν  σου πω πώς νιώθω ή να εν επειδή εν θέλω να σε τρομάξω επειδή κι εσύ για να τα λέμε όπως έχουν έχεις τα issues σου..Ένι ξέρω ακόμα.

Ξέρω οτι είμαι drama queen γενικώς.. ξέρω οτι έχω τόσο κόσμο δίπλα μου για να το ξεπεράσω..Ξέρω όμως και οτι πίνω και εν με πιάνει... Και εν μιλώ για το ποτό που έπινα μπροστά σου. Μιλώ για πραγματικό ποτό. Εν νώθω ειλικρινά..Ακούω τη λογική στα χείλη της Α..Θέλω να σου πω "έλα να με πάρεις που δαμέ εννεν καλά!"Αλλά γίνομαι καρικατούρα της Ελεονώρας στο γελοιωδέστατο τραγούδι της.Βλέπω πράματα και θέλω τόσο πολλά να σου στείλω μήνυμα να σου πώ "έγινε τούτο!" και να μου κάμεις το κυνικό σου σχόλιο...αλλά εν μπορώ. εν είμαι καν μέρος της ζωής σου..Εν πρέπει να είμαι μέρος της ζωής σου..!

Μπορεί λοιπόν αύριο να χαθείς...Εσκέφτουμουν το και πόψε.. Εν θέλω να σε ταράξω όμως με τον ήδη ταραγμένο νου μου. Θέλω να ξέρεις πως για μένα πάντα θα είσαι ο μικρός πρίγκηπας της ιστορίας...κι εγώ δυστυχώς η αλεπού.. Δυστυχώς ή ευτυχώς ημέρεψές με..Πάντα θα σε θυμάμαι όποτε βλέπω τα κόκκινα σύννεφα στον ουρανό. Και όποτε ακούω WASP. Πάντα θα σκέφτομαι την αμηχανία σου στην πρώτη μας γνωριμία.. και την ασφάλεια που ένιωθα στα χερια σου..και δε θα ξεχάσω ποτέ πως άμαν εγελούσες.. εφώτιζε το πρόσωπό σου..Και τελευταίο απ'όλα να ξέρεις πως εσένα θα μπορούσα να σε αγαπήσω.έτσι απλά.

Στον Γ

Ήταν καλοκαίρι του 2001. Συναυλία των ΤΡΥΠΩΝ στο ΓΣΠ. Επροσπαθούσαμε που τις κερκίδες να μπούμε στο γρασίδι. Έπιασες το χέρι μου να με βοηθήσεις έτσι εγνωριστήκαμε. Από εκείνη τη μέρα και καθώς έπαιζε το "τι γυρεύμουμε εμείς μέσα στη νύχτα των άλλων" είσαι ο κολλητός μου. Επεράσαμε ολόκληρο το καλοκαίρι μας μαζί. Στο δημοτικό της Έγκωμης και το βράδυ Μαντάτο και Καφεωδείο. Εμιλούσαμε που τα σταθερά μας ώσπου να μας πάρει ο ύπνος. Έμαθες μου τους ACDC  και έμαθά σου τους ΟΝΑΡ και τον Σιδηρόπουλο. Εβκάλαμε το σχολείο να φορώ εγώ παντοφλάκια του indian και δυχτιωτά καλτσόν  κι εσύ φανέλλες συγκροτημάτων. Εβρεθόμασταν κάθε πρωί στη διάβαση και μετά ο καθένας επίενε στο σχολείο του. Επερνούσαν τα χρόνια εσύ στρατό εγώ πανεπιστήμιο ,μετά κι εσύ φοιτητής μακριά ο ένας που τον άλλο. Έκαμες μου έκπληξη και ήρτες Παρίσι γιατί εν ήθελα να περάσω 2η χρονιά μόνη μου τα γενέθλιά μου. Επροσπάθησες να μου μάθεις τις βασικές συνταγές για να μαγειρεύω. Έμαθα σου το sushi και τα bistro. Μαζί εμοιραστήκαμε την αγάπη μας για trash tv για Αντύπα Γονίδη και Πανταζή. Υποσχεθήκαμε πως μόλις βρούμε δουλειά εννα συγκατοικήσουμε να έχουμε τη μουσική στη διαπασόν να βλέπουμε συνέχεια Πάνια και Αυτιά να κάμνουμε κάθε νύχτα πάρτυ και να πίνουμε και να τρώμε μόνο πίτσα. Εκάμναμε ατέλειωτους γυρούς με το παλιό σου OPEL και ακούαμε cd με τα αγαπημένα σου ροκ κομμάτια γιατί το ράδιο σου εν ελειτουργούσε και εκτυπιέσουν με τις παραφωνίες μου.Άμαν έκλαια εσυνήθιζες να μου λέεις τον Πέστο και το Ξαναπέστο ώσπου να σε βαρεθώ και να γελάσω. Επεράσαμε τον άνεργο μας χρόνο να πίνουμε κάθε νύχτα τεκίλες και αψέντι και το απόγευμα να βλέπουμε ράδιο αρβύλα που το greek movies και τα auditions που το κάθε talent show και να γελούμε. Να πιένουμε στο PAGODA με τις φόρμες και να τη σπάζουμε στους snob σερβιτόρους. Να κάμνω εμετό έξω που το ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ και να μου κρατάς τα μαλλιά μου να μεν λερωθούν.Τα μόνα δώρα που ανταλλάξαμε μέχρι σήμερα εν cd και φανέλλες συγκροτημάτων. FYI η πρώτη φανέλλα που μου εχάρισες στη 2α Λυκείου των Μetallica έγινε ξεσκονόρουχο καταλάθος. Και πραγματικά λυπάμαι για τούτο να το ξέρεις.

Ξέρω πως σήμερα αλλάξαν πολλά. Ήβρα δουλειά ήβρες δουλειά. Μιλούμε ελάχιστο στο τηλέφωνο επειδή συνήθως εν έχουμε χρόνο. Ντυνόμαστε παντού με το ανάλογο dresscode μπορεί να βρεθούμε σε κανένα κλάμπ και αν τύχει να βκούμε καμμιά καθημερινή μαζί λέμε για το πόσο χάλια εν οι πολιτικοί για την ανεργία για την ηλίθια δουλειά και φεύκουμε κάπου στα μεσάνυχτα γιατί εν θα σώνουμε την επομένη. Λέεις μου καμμιά φορά "τι επάθαμε?" Και έχεις δίκαιο. Θέλουμε απλώς να βρούμε τους ρυθμούς μας με βάση τα νέα δεδομένα. Μεν ξεχνάς πως εξακολουθείς να ειρωνεύκεσαι την κακή αίσθηση του χιούμορ μου και τα κρύα μου αστεία. Έχουμε όμως και ατάκες που εν οι δικές μας ατάκες και μόνο εμείς γελούμε. Μπορώ να είμαι μαζί σου με τις ώρες να μεν λέω τίποτε και να εξακολουθώ να περνώ καλά. Για όλα τα παραπάνω σ'ευχαριστώ! 

 Υ.Γ1 Ίσως σε κάποια φάση να τα καταφέρουμε να συγκατοικήσουμε

Υ.Γ2 Μισώ το πολυτελές AUDI σου που παίζει mix fm. Φέρε πίσω το OPEL.

and so slowly you unwind me 'til i fall apart

Like a cat that's playing with a ball of twine,
That you call my heart,
Oh but baby is it so hard,
To tell the two apart?
And so slowly you unwind me,
'Til I fall apart.
I'm only living for the hour,
That I see your face,
And when that happens,
I don't wanna be no other place,
'Til the end of time,
You'll be on my mind.

I don't mind,
Waiting for your love,
Borrowed time,
I've got plenty of,
Rain or shine,
Please bring out your love,
Make it shine,
Like the stars above.

I'm only living for the moment,
When I hear your voice,
Oh, I'm waiting,
I don't have any choice,
And the day is long,
So won't you come where you should be.

Like a cat that's playing with a ball of twine,
That you call my heart,
Babe, is it so hard,
To tell the two apart?
And so slowly you unwind it,
'Til I fall apart.

και επανάληψη
-I'm only living for the hour,
That I see your face,
And when that happens,
I don't wanna be no other place,
'Til the end of time,
You'll be on my mind."
-ρε πάω σε με τα σιήλια..λατρεύω σε..σαν άνθρωπο..

- and so slowly you unwind me 'til i fall apart

"i need to believe that something extraordinary is possible"

Μεγαλώνουμε με την ανάγκη του να πιστεύουμε πως κάτι σπουδαίο μπορεί να συμβεί.Όχι μόνο πως κάτι σπουδαίο μπορεί να συμβεί αλλά κάτι σπουδαίο μπορεί να κάμει ο καθένας μας. Να αλλάξει τον κόσμο.

Τον τελευταίο καιρό ούτε τις σκέψεις μου μπορώ να συντάξω πόσο μάλλον να κάμω κάτι ουσιώδες. Γενικά νιώθω οτι άλλα επεριμέναμε και αλλιώς μας ήρθαν τα πράματα. Ότι η ζωή αποδείχθηκε μια μεγάλη μετριότητα ή οτι εμείς αποδειχθήκαμε μετριότητες. Πότε μπορούμε να καταλάβουμε οτι κάποια πράματα δε μπορούμε να τα αλλάξουμε? Πότε είμαστε στη θέση να αντιληφθούμε οτι κάποια πράγματα είναι υπεράνω των ικανοτήτων μας? Ότι ως εκεί φτάνουμε. Ως ένα μέτριο σημείο. Τόσο ψυχολογικά όσο και πνευματικά. Πόσοι που μας στις αρχές της ενηλικίωσής τους επίστεψαν οτι μπορούν με το μυαλό και τις γνώσεις τους στη συνέχεια να αλλάξουν τον κόσμο? Ή τέλοσπάντων να συμβάλουν στη καλυτέρευση της ζωής μας? Πόσοι το εκαταφέραν εν τέλει?

Και αν τούτος ο ηττημένος τρόπος σκέψης  γίνεται τρόπος ζωής στις υπόλοιπες διαπροσωπικές σου σχέσεις? Αν δηλαδή επιλέγεις τη μετριότητα στη σχέση σου. Κάτι το οποίο εν θα σε δυσκολέψει εννα πληρεί κάποιες που τις προδιαγραφές σου και εν θα έχει τις οποιεσδήποτε πιθανότητες να σε εξαντλήσει. Αν επιλέγεις συνειδητά να μεν εγκαταλείψεις το comfort zone σου γιατί είσαι κουρασμένος? Κουρασμένος ψυχικά. Κουρασμένος να νιώθεις ξανά και ξανά την ίδια απογοήτευση? Απλώς εν φταίεις εσύ επροσπάθησες πολλά έδωσες πολλά χωρίς να φοάσαι και στο τέλος έγινες σκιά του εαυτού σου.. όλα όσα επεριγελούσες ελούθηκες τα. Και μπορεί να θέλεις να δώσεις τόσα πολλά να ζήσεις ακόμα παραπάνω να βκεις που το comfort zone και ό,τι γίνει. Έν ταράσσεις όμως.. Προτιμάς τη σιγουριά της μετριότητας. Έμεινες κολλημένος. "Όποιος επιθυμεί και δεν πράττει γεννάει την πανούκλα" κι εσύ έγινες μέρος τούτου του σλόγκαν..

- Tu sais y a deux trois trucs que tu m'as jamais demandé et que je regrette. J'aurais été cap.
- Genre ?
- Manger des fourmis... Insulter les chômeurs qui sortent de l'ANPE... T'aimer comme un fou...

mad girl's love song

Υπάρχουν κάποια άτομα και κάποιες σχέσεις που είναι ρουφήχτρες θετικής ενέργειας και αφήνουν σε εξουθενωμένο, νικημένο και με πολύ λιγότερα cd στην πλούσια μουσικοθήκη σου (εάν υπάρχει έτσι λέξη). Έκτοτε αποφασίζεις οτι πρέπει να το παίζεις εκ του ασφαλούς να ζυγίζεις τα πράματα και τις καταστάσεις. Να δείχνεις τα αισθήματά σου σιγά σιγά και να λειτουργείς βάσει στρατηγικής. Επειδή το να εκδηλώνεσαι με όλο σου το είναι μόνο αρνητικές επιπτώσεις έχει. Και είσαι σε ένα συνεχές άγχος και μια συνεχή πάλη με τον πραγματικό εαυτό σου και με κείνον που πρέπει να δείξεις για να βγεις αλώβητος που την καινούργια περιπέτεια που αρχίζει.

Υπάρχουν και κάποια άτομα που στο τέλος σε κάνουν να αναθεωρείς τούτες τις σκέψεις περί συνομωσίας του σύμπαντος να σε πληγώσει και περί άκυρων όρων στο όλο παιχνίδι της αγάπης. Και δεν αναθεωρείς μετά απο πολλή σκέψη και προβληματισμό. Αρκεί μόνο να σε αγκαλιάσει και να ξέρεις οτι μπορείς επιτέλους να είσαι ο εαυτός σου.

"I dreamed that you bewitched me into bed
and sung me moon-struck, kissed me quite insane
(i think i made you up inside my head)"

Υ.Γ Για όσους bloggers ενδιαφέρονται έρχεται ο Αγγελάκας Κύπρο